"بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند"

در این دوره بودی اگر سعدیا

و می دیدی از ما دروغ و ریا

چنین شعرِ زیبا و با قیمتی

نمی گفتی از ما به این راحتی

اگر بودی این دوره، در این زمان

چنین می سرودی به این مردمان

بنی آدم اعضای یک دیگرند

ولی وقتِ سختی گلو می دَرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

بده دستِ خود را به پروردگار

نرو بر درِ نا رفیقانِ پَست

اگر جورِ دنیا دلت را شکست

تو کز محنتِ دیگران بی غمی

وفا را نمی فهمی! از سگ کمی؟

تو را اسمِ آدم نهادن خطاست

الفبای آدم شدن چون وفاست

ندانی مگر این جهان فانی است

وفا اصلِ دنیای انسانی است

نگیری اگر دستِ یک دردمند

بگو اصلِ انسانیت پس به چند؟

 

 

اینروزا باید چراغ به دست بگیری و دنبال انسان بگردی..

کو انسانی که نسبت به همنوعش کمک نه فقط ظلم نکنه...